„Dzieci światła”. 10. Wystawa Kuratorska Bielskiej Jesieni 2018

10. Wystawa Kuratorska Bielskiej Jesieni 2018 podejmuje się ukazania relacji współczesnego malarstwa w Polsce ze sztuką Andrzeja Urbanowicza, charyzmatycznego artysty, od lat 60. XX wieku guru śląskiego niezależnego środowiska artystycznego.
image Magda Moskwa, Bez tytułu, 2009, relief w zaprawie kredowej, olej, deska, szlagaluminium na mikstionie, wym. 46 x 34 cm, fot. materiały organizatora

Wystawy kuratorskie Bielskiej Jesieni to cykl organizowany przez Galerię Bielską BWA od 2000 roku, co dwa lata, na przemian z Biennale Malarstwa Bielska Jesień. Wystawy kuratorskie pokazują zjawiska w polskim malarstwie, z reguły zawężone do wybranych pojęć, nurtów czy postaw artystycznych.

Do realizacji jubileuszowej edycji wystawy kuratorskiej Galeria Bielska BWA zaprosiła kuratora Stanisława Rukszę, który przedstawi projekt „Dzieci światła”, nawiązujący do twórczości Andrzeja Urbanowicza.

 

Twórczość Andrzeja Urbanowicza jest dziś inspiracją dla wielu artystów, bądź jego postawa zbiega się z niektórymi zjawiskami w sztuce. Tym samym na wystawie „Dzieci światła” podkreślona zostanie ciągłość wybranych wątków w polskim malarstwie.
Tytuł „Dzieci światła” został zaczerpnięty z wypowiedzi Andrzeja Urbanowicza w tekście „Okazanie” (1999): „Najdosłowniej jesteśmy dziećmi światła, choć nie zawsze o tym pamiętamy. Nawet, gdy jest go całkiem niewiele, ono jest najważniejsze. Posłańcem uczuć światła jest barwa”. Światło to witalizm (splendor solis), ale i buntownicza wiedza (lux).

Przedstawiony zostanie reprezentatywny wybór najważniejszych prac Urbanowicza z okresu psychodelicznego lat 70., słynne „Czarne karty” kręgu Oneiron, czy rzadko pokazywany, ale kultowy cykl „Chaosu świętość niewyczerpalna”, zestawiony z dziełami zaproszonych artystów, autonomicznie współtworzących ostateczny kształt wydarzenia.

Wystawa „Dzieci światła” pomyślana jest jako witalne spotkanie ujawniające różne napięcia egzystencjalne. Andrzeja Urbanowicza cechował, jak mawiał, „brak umiaru we wszystkim”. W ślad za tym, w sensie znaczeniowym, wystawa afirmatywnie traktuje o paradoksach między potrzebą seksualności a koniecznością śmierci, o obsesyjnym nienasyceniu, nadmiarze obrazu i przepełnieniu cierpieniem, akceptacji Chaosu, psychodelii i łasce snu, szacunku dla kiczu (zwłaszcza w dobie sztuki postinternetowej) i innych dróg poznania, żądzy narzucania rozkoszy i tortur, kolekcjonowaniu wrażeń oraz w końcu staje się sadycznym imperatywem aby „powiedzieć wszystko”. Urbanowicz pisał: „chaotyczne współistnienie obrazów, w gruncie rzeczy jest jak śniony na jawie sen. Ostatecznie, czy zamykam czy otwieram oczy, obrazy bezlitośnie się toczą…”

Stanisław Ruksza, kurator wystawy

 

artystki i artyści:
Agnieszka Brzeżańska
Maciek Cholewa
Martyna Czech
Dominik Jałowiński
Michał Jankowski
Magda Moskwa
Izabela Ewa Ołdak
Patrycja Orzechowska
Aleka Polis
Agnieszka Polska
Marek Rachwalik
Maciek Salamon
Bartosz Zaskórski
oraz Andrzej Urbanowicz (1938–2011)





komentarze

dodaj komentarz
jeszcze nie dodano komentarza
dodaj komentarz