Ars Cameralis 2018: Punk London 1977

Debbie Harry, Pauline Murray, Adam Ant, Toyah Wilcox, Siouxsie Sioux, Ari Up, a także liczni bywalcy legendarnych londyńskich klubów The Roxy i Vortex. Fotografie Dereka Ridgersa to piękne świadectwo nie tylko buntu i niezgody, ale także radości i energii ówczesnej młodzieży.
image fot. Derek Ridgers, materiały organizatora

Na scenie muzycznej w stolicy Wielkiej Brytanii rok 1977 był niezwykle istotny i przyniósł ważne zmiany. Na początku roku Sid Vicious zastąpił Glenna Matlocka w Sex Pistols, w kwietniu światło dzienne ujrzał debiutancki album The Clash, a w maju Pistolsi opublikowali swój bodaj największy hit, God Save The Queen, i zagrali słynny koncert na Tamizie, natomiast we wrześniu pojawił się debiutancki singiel Oh Bondage Up Yours X-Ray Spex. Wiele się działo, i jak powiedział kiedyś autor wystawy – Derek Ridgers – był to najprawdopodobniej ostatni rok, kiedy młodzieżowa subkultura miała tak ogromny wpływ na cały świat.

 

Ridgers, pracownik agencji reklamowej ubrany w grzeczny kardigan, towarzyszył narodzinom punkowego ruchu w Londynie – bywał dokładnie tam, gdzie tworzyła się historia. Bohaterowie jego zdjęć – zarówno gwiazdy, jak i anonimowi uczestnicy koncertów oraz bywalcy klubów – są w swoim buncie prawdziwi.

 

 

Derek Ridgers
Jeden z najsłynniejszych fotografów brytyjskiej kultury ulicznej. Choć ma na koncie portrety Jamesa Browna, członkiń Spice Girls, Clinta Eastwooda czy Johnny’ego Deppa (a także polityków, gangsterów i sportowców), znany jest przede wszystkim jako dokumentalista subkultur. Jego najsłynniejsze zdjęcia pochodzą z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych: Ridgers fotografował punków, skinheadów, przedstawicieli New Romantic, gotów, gangsterów, raverów i to, co w postpunkowym świecie z tego zostało. Stworzył subiektywny katalog postaw sprzeciwu Wielkiej Brytanii czasów Margaret Thatcher, a przy tym interesujący obraz Londyńczyków: ludzi, którzy nigdy nie dają miastu zasnąć. Współpracował z najbardziej znanymi brytyjskimi mediami: „Time Out”, „NME”, „The Sunday Telegraph”, „The Guardian”, „The Independent” czy „The Observer”. Do jego najsłynniejszych albumów należą Skinheads: 1979–1984, Punk London 1977 oraz 78–87 London Youth.

 

powiązane miejsca kultury:





Exception: Form_Comment::__construct reqire form_id param