Interwencje. Przestrzeń, czas, pamięć

Wystawa prezentuje prace trzech artystów: Frauke Dannert (Niemcy), Davida Leleu (Francja) i Michała Smandka (Polska), zaproszonych do udziału w projekcie „Kultur’a-Trium”, obejmującym współpracę regionów Trójkąta Weimarskiego: województwa śląskiego, Północnej Nadrenii-Westfalii i Hauts-de-France.
image Michał Smandek, Łaźnia łańcuszkowa z projektu zabiegi pielegnacyjne kopalnia Wujek Katowice 2017, fot. materiały organizatora

Podczas rezydencji artystycznej, która miała miejsce w październiku 2016 roku, artyści przygotowali prace prezentowane w przestrzeniach starego i nowego budynku Muzeum Śląskiego w Katowicach. Wszystkie prace łączy próba konfrontacji z tematem regionu śląskiego i jego kulturowych, historycznych, socjologicznych i czasoprzestrzennych kontekstów. Interwencja – to słowo klucz, które staje się punktem wyjścia do recepcji poszczególnych ekspozycji. W każdej z nich odnaleźć można inną wrażliwość i sposób, w jaki uczestnicy projektu próbują zmierzyć się z tematem prostym, banalnym i niezwykle trudnym zarazem. Podążając śladem swoich fascynacji i wypracowanych metod pracy, skupiają się wokół pojęć, które wyznaczają trzy obszary artystycznych interwencji: przestrzeń, czas i pamięć.

 

Projekt realizowany jest przez Instytucję Kultury Ars Cameralis oraz Muzeum Śląskie w Katowicach.

 

David Leleu – urodzony w 1973 roku w Chauny (Francja). Absolwent ERG (École de Recherche Graphique, Saint-Luc) w Brukseli. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i grupowych we Francji i za granicą. Mieszka w Roubaix, pracuje w La Malterie, Lille (Francja). Jest artystą, który nie ujawnia w pełni swoich technik i procesu twórczego, bawi się swoim wizerunkiem i przez większość czasu pozwala wątpliwościom górować nad intencjami. Instalacje, zdjęcia, a nawet niesklasyfikowane przedmioty – każda jego działalność artystyczna jest zbudowana z zastanych materiałów, gromadzonych i wydobytych z nieskończonego świata obrazów. Te obrazy zaczerpnięte z różnych źródeł ikonograficznych, czasopism, książek, gazet czy internetu zostają przekształcone przez artystę, ujawnione w nowy sposób, reaktywowane. Jego twórczość ożywia zamierzchły antagonizm między sztuką i rzemiosłem. Jednak artysta zamiast stawiać je w opozycji, inicjuje dialog. Jego technika oraz skomplikowane przekształcenia otwierają się w stronę estetycznego pytania o status i naturę obrazu.

 

Michał Smandek – urodzony w 1981 roku w Rudzie Śląskiej. Artysta sztuk wizualnych, twórca rzeźb, instalacji, fotografii. W 2007 roku obronił dyplom z rzeźby na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Śląskiego. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i grupowych w Polsce i za granicą. Współpracuje z Rodríguez Gallery z Poznania. Mieszka w Katowicach, pracuje w tutejszej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmuje się współzależnością działań człowieka i natury oraz modyfikacjami przestrzeni. Podczas swoich licznych podróży poszukuje miejsc niedostępnych, które później zawłaszcza na potrzeby sztuki, by stały się tłem działań land-artowych. Prace Smandka mają charakter badawczy i procesualny, opierają się na wnikliwej obserwacji, przyglądaniu się ledwie zauważalnym procesom, świadomości wyboru i rozumieniu siły czynionego gestu artystycznego. Artysta sprawdza pojemność definicji sztuki i zakres jej rozpoznawalności, zacierając granicę między wykonywaniem a zawłaszczaniem zastanych sytuacji jako gotowych dzieł. W swoje działania angażuje miejscową społeczność, wierzy w uniwersalny język sztuki.

 

Frauke Dannert – urodzona w 1979 roku w Herdecke (Niemcy). Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Düsseldorfie (2004-2010), Akademię Sztuki w Münster (2001) oraz Goldsmiths College w Londynie (2009-2010). Brała udział w wielu wystawach indywidualnych i grupowych w Niemczech i za granicą. Współpracuje z Museum Kunstpalast w Düsseldorfie. Mieszka i pracuje w Kolonii. Sztuka Frauke Dannert jest odpowiedzią na doświadczenie miejsca, kładzie nacisk na eksplorację ideologii architektury, materialnych procesów de- i rekonstrukcji oraz optycznych iluzji przestrzeni. Bada fenomenologię przestrzeni oraz fizyczność i cielesność istnienia w niej, wyraża je poprzez formy nacechowane ciągłym napięciem między dwu- i trójwymiarowością. Artystka wykorzystuje doświadczenie miejskich krajobrazów Wielkiej Brytanii i Niemiec, szczególnie powojennej architektury brutalistycznej. Kolaże i instalacje konstruuje z prostych elementów architektonicznych, odnoszących się do form podstawowych zaproponowanych przez szkołę Bauhausu. W procesie twórczym powstaje nowy język wizualny, w którym architektoniczne pejzaże, składane z fragmentów fotografii, tworzą gęsty palimpsest obrazów. Wiele prac Frauke Dannert poświęciła funkcjonowaniu architektury w pamięci zbiorowej. Bada, jak krajobrazy nabierają znaczenia, są przedstawiane i chronione, aby stworzyć odczucie lub powszechną znajomość „miejsca”. Podważają one koncepcję tożsamości i „atrakcji turystycznej” tego, co czyni te miejsca wyjątkowymi i odróżnia je od innych, podczas gdy ich reprezentacje są z upływem czasu ciągle tworzone na nowo. Znajduje to odbicie w wykorzystaniu kolejnych warstw archiwalnych fotografii, co z kolei odzwierciedla nieustającą materialną rekonstrukcję i ideologiczną dyskusję otoczenia architektonicznego.

 





komentarze

dodaj komentarz
jeszcze nie dodano komentarza
dodaj komentarz