Michał Korchowiec „Cztery pory roku, lecz bez wiosny″

Wystawa Michała Korchowca „Cztery pory roku, lecz bez wiosny”, składająca się z monumentalnej, tytułowej instalacji interaktywnej oraz wyboru jego najnowszych obrazów, jest artystyczną wypowiedzią na temat scenografii.
image

„Cztery pory roku, lecz bez wiosny″ to wielkopowierzchniowa instalacja, zajmująca całą przestrzeń pierwszego piętra Kroniki, zrealizowana przy użyciu ready made z elementów, które są szczególne dla dotychczasowych realizacji scenograficznych artysty w najważniejszych polskich teatrach. Elementy te są zainstalowane tak, aby wypełniać całą przestrzeń wystawienniczą, a napięcia, sensy i konteksty odnoszą się do problemów polskiego życia społecznego i ekonomicznego, na przykład wpływów gospodarki na kształt edukacji czy sposobów spędzania czasu wolnego i odpoczynku. Całość zaplanowana jest jako interaktywna wobec publiczności, która wchodząc w przestrzeń instalacji może jej dotknąć, zmienić, przesunąć elementy, odczuć energię scen i historii. Widzowie mogą wejść w środek scenografii, na co nie pozwalają konwenanse teatralne czy muzealne.

 

Projekt zrodził się poniekąd z niezgody na stereotypowe postrzeganie scenografa przez środowisko krytyków teatralnych jako osoby, która rzemieślniczo projektuje tło do dramatu, jak i nieufnego stosunku artworldu, dla którego scenograficzne myślenie zaburza przyzwyczajenia sterylności white-cube'u. Tu scenografia staje się materiałem instalacji. Obie kategorie transdyscyplinarnie stają się nierozdzielną całością.

 

Druga część wystawy, prezentowana w dawnych przestrzeniach mieszkalnych Kroniki, to wejście w prywatną przestrzeń artysty – dom, którego pozbawia rodzinnych tabu. Głównym elementem jest bardzo osobiste malarstwo, monochromatyczne, niemal wanitatywne. Obrazy Korchowca zajmują się przede wszystkim problemami jednostki (na przykładzie artysty) wobec najmniejszej struktury społecznej, czyli rodziny, która częściej frustruje niż pomaga i nierzadko jest najsilniejszym cenzorem w życiu jednostki. Konteksty prezentacji są budowane względem specyficznego wyposażenia wnętrz, przekornie zaprzeczając mieszczańskości współczesnego malarstwa, a także w zestawieniu z obrazami wideo.

Jak komentuje Michał Korchowiec:

Moim zdaniem scenografia to wizualna odpowiedź na zapalające do zrealizowania spektaklu problemy i idee. Scenografia tworzy nowe sensy i napięcia. Moje kolejne projekty składają się na spójną wizję świata, mogą funkcjonować samodzielnie jako eksterytorialne dzieła sztuki posiadające własne opowieści. Wystawa składać się ma z instalacji zbudowanej z fragmentów moich scenografii i zobrazuje moją diagnozę rzeczywistości: epokę zagubionych i samotnych ludzi i upadającej kultury, co pogłębione zostanie drugą częścią wystawy, czyli pokazem bardzo osobistego malarstwa.

Michał Korchowiec (ur. 1987) – artysta wizualny używający m.in. medium malarstwa, instalacji czy wideo, scenograf teatralny (m.in. stale współpracuje przy spektaklach Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego; autor scenografii do teledysków Mister D.). Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Jego prace pokazywane były na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Mieszka w Warszawie.

Wystawa współorganizowana wspólnie z Centrum Scenografii Polskiej w Katowicach – oddział Muzeum Śląskiego w Katowicach.

Część wystawy – instalacja „Cztery pory roku, lecz bez wiosny″ jest prezentowana w ramach projektu Kroniki „Plica Polonica″ realizowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.





komentarze

dodaj komentarz
jeszcze nie dodano komentarza
dodaj komentarz