ORNO znaczy „zdobię”

Ciężkie, wykonane z oksydowanego srebra pierścienie, bransolety, naszyjniki, brosze, jak również wyroby galanteryjne i insygnia władzy. Dekorowane półszlachetnymi kamieniami – bałtyckim bursztynem, nefrytami z Dolnego Śląska, a także koralem, perłami, porcelaną, szkłem, kością, czarnym dębem czy skórą. Wyroby Spółdzielni ORNO uwodziły nie precyzją wykonania, ale pierwotnym urokiem.
image Pierścień, Grzegorz Kłusek, 1963 r., srebro, nefryt, zbiory Muzeum w Gliwicach, fot. Wojciech Turkowski, fot. materiały organizatora

Srebro cięto, formowano, fakturowano. Pozostawiając ślady ręcznej obróbki nadawano biżuterii surowy, nieco toporny charakter, przywodzący na myśl szczerość ludowej ekspresji, uczciwość i prostolinijność rzemieślniczego trudu, tak cenione w nowym, wspaniałym świecie Peerelowskiego socjalizmu. Spółdzielnia ORNO (z łac. orno – zdobię) założona 18 czerwca 1949 r. w Warszawie, była najbardziej znanym cepeliowskim zrzeszeniem produkującym biżuterię – wypracowano w niej niezwykle wyrazisty styl, który doskonale współgrał z ówczesnymi tendencjami w sztuce polskiej i światowej. Jego korzeni szukać można w przedwojennej, awangardowej fascynacji sztuką ludową i marzeniach o nowym trybalizmie właściwych dla kontrkultury lat 60., w ideach kooperatywy artysty i rzemieślnika, w dążeniach do łączenia artyzmu i przemysłu.

 

Eksponaty pochodzą ze zbiorów Muzeum w Gliwicach, a także Muzeum Warszawy i Politechniki Śląskiej. Gliwicka kolekcja biżuterii ze znakiem ORNO jest jedną z największych kolekcji sreber tej spółdzielni w Polsce. Kuratorem wystawy jest Anna Kwiecień, kierownik Działu Sztuki i Rzemiosła Artystycznego Muzeum w Gliwicach.

 

Wystawę honorowym patronatem objęło Stowarzyszenie Twórców Form Złotniczych.

 

 

 





komentarze

dodaj komentarz
jeszcze nie dodano komentarza
dodaj komentarz