Miasto
Historia każdego miasta to próba ukazania jego fizjologii oraz fizjonomii, gdyż postrzeganie miasta niczym ciała, czy też wpisanie w jego przestrzeń wizerunku człowieka jest zarówno pociągającym, lecz równocześnie stałym motywem w sztuce. Taki porządek odwołuje się do klasycznego procesu stworzenia, do czasu gdy hierarchię miasta i losu ustanawiała nieprzenikniona cisza, gdy jego rdzeniem staje się tajemnicza baśniowa epifania, a wszystkie myśli kierują się ku tajemnicy mitu, otwierającemu nieskończoną przestrzeń metafizyczną. Jednakże Katowice to miasto, które powstało nie w przestrzeniach iluzji czasu, lecz w momencie gdy czas się zatrzymał w wyniku zderzenia kamienia i metalu, w przeraźliwym huku i zgrzycie, ogłaszającym powstanie miasta z wyroku i woli pieniądza. To on stworzył rytm nowo powstającego miasta, wyznaczył jego horyzonty i panoramę nowo powstających fasad, nakreślał rytm powstających i zarazem znikających ulic, jednocześnie nadał mu barwę nieprzeniknionej szarości wymieszanej z czerwienią wypalonej cegły. Proces rozrastania się miasta i jego amorficzności, to równocześnie proces przypisania miastu nowych, lecz ciągle zmieniających się funkcji społecznych i kulturalnych, zgodnie z dyrektywami, które niosły następujące błyskawicznie po sobie lata oraz dekady. Nie jesteśmy w stanie precyzyjnie odmierzyć i naszkicować przebiegu wielopoziomowej i zmiennej skali czasu w mieście oraz wynikających z tego konsekwencji, gdyż Katowice to również, być może nade wszystko, miasto podziemne, w którym wiele cennych i ważnych zdarzeń tętniło skrywanych gdzieś poza widzialną panoramą. Prawda wyłania się ze szczelin, rys i pęknięć, z narodzin i śmierci.
Kurator Marek Zieliński
Artyści: Maciej Bieniasz, Antoni Halor, Waldemar Jama, Katowicka fotografia międzywojenna, Bronisław W. Linke, Maciej Nawrot, Zofia Rydet, Erwin Sówka, Andrzej Tobis, Karol Wieczorek.
komentarze
dodaj komentarz